جمعه، شهریور ۲۲، ۱۳۸۷
چهارشنبه، اسفند ۲۹، ۱۳۸۶
لحظه تحويل سال نو، واسه گلهاي پرپر شده خيام دعا كنيد...
ديگه حس نوشتن هم ندارم. هيچي نميتونم بگم... هيچي...
حالم از همممممممه به هم ميخوره... حالم از اينايي كه اسم خودشون رو مسئول و رئيس و اينجور چيزها ميذارن به هم ميخوره... حالم از اينهايي كه تو همه جا جار ميزنن كه واسه مردم خدمت ميكنن، ولي در اصل تنها چيزي كه واسشون ارزش نداره همين مردمه، به هم ميخوره...
من از تشیع هزاران هزار آرزو می آیم
دیده در خون
22 مهربان
برزخ
روز محشر
-----------
روحشون شاد... خدايا به خونوادههاشون... پدر و مادرهاي داغدارشون... خواهر و برادرهاي عزادارشون صبر بده...
یکشنبه، اسفند ۲۶، ۱۳۸۶
خيام مشهد و فاجعهاي كه كسي پاسخگوي آن نخواهد بود
تا اينكه خودم خبرها رو شنيدم و خوندم.
پيام تسليتهاي مقامات مختلف حالم رو بهم ميزنه... هيچ كدوم حال خونوادههاي عزادار رو نمي فهمند و نخواهند فهميد. اين حادثه براشون به زودي فراموش مي شه... مثل هزار حادثه كوچيك و بزرگ ديگه...
"وقتی که ۲۴ دانشجو در یک تصادف زنده زنده می سوزند و ۳۰ دقیقه بعد از حادثه تازه ماشینهای آتش نشانی به محل حادثه می رسند و خبری از هلی کوپتر اورژانس برای رساندن بقیه افراد نیمه سوخته به بیمارستان نیست، وقتی به یاد می آوری که سال گذشته وزیر دادگستری همین دولت در یکی از همین جاده ها تصادف کرد و پیکر نیمه جانش را به دلیل نبودن آمبولانس با تریلی به بیمارستان انتقال دادند تا در میانه راه فوت کند و وقتی به هزاران جان از دست رفته دیگر که با کمی درایت و هزینه قابل نجات دادن بودند فکر میکنی، وقتی معاونت راهنمايی و رانندگی نيروی انتظامی اذعان میکند که هزاران کيلومتر از جاده های ارتباطی کشور وضعيت بحرانی دارند، و به نظر نمیرسد همتی برای اصلاح آنها وجود داشته باشد از حرفهایی مثل اینکه «مامویت ما انتقال حیات طیبه به دیگر کشورها است» فقط چندشت می شود. کرامت انسانی، خدمات اورژانس، ایمن سازی جاده ای و ده ها خواسته بدیهی و ساده از این جنس حق مسلم ماست. این ۲۴ دانشجو نبودند که سوختند، ۲۴ خانواده تا ابد در این داغ خواهند سوخت."
فاجعهاي ديگر: آتش سوزي اتوبوس دانشجويان دانشگاه خيام مشهد
از شنيدن اين خبر حسابي شوكه شدم... بچههاي دانشگامون زنده زنده تو آتيش.... خدايا...
نمي تونم باور كنم...
اعصابم حسابي خورده...
چهارشنبه، اسفند ۲۲، ۱۳۸۶
انتخابات مجلس
خب كم كم داريم به جمعه و لحظات ملكوتي انتخابات مجلس نزديك ميشيم تا با حضور پرشور خود مشت محكمي به دهان استكبار جهاني بزنيم!!!
بر خلاف خيلي ها كه مي گن بايد انتخابات رو تحريم كنيم چندان با اين عقيده موافق نيستم. تحريم انتخابات نه تنها چيزي رو بهتر نمي كنه كه بدتر هم مي كنه. فعلا تنها با شركت كردن در انتخابات و راي به نمايندگان اصلاح طلب مي شه اين فضاي احمدي نژاديسم رو كمي كمرنگ تر كرد... البته با روي كار اومدن اصلاح طلبان هم نبايد انتظار تحول بزرگي رو داشت. ولي هر چي هست حركت لاك پشتي خيلي بهتر از قدم به عقب برداشتنه.با تمام اين تفاسير، خود شخص بنده، چون بعد از چندين ماه به كرج برگشتم و يك دفعه با فوجي از اسامي كانديد نمايندگي مواجه شدم، و از اونجا كه هيچ كدومشون رو هم نميشناسم... به احتمال بسيار زياد در انتخابات حضور نخواهم نداشت!!! (از همين جا نهايت تاسف خودم رو از اينكه نمي تونم در امر خطير كوباندن مشت به دهان استكبار جهاني شركت داشته باشم اعلام مي كنم!)
در همين راستا بد نيست اين چند خط از اعتماد رو هم اينجا بذارم:ابراهيم رها
مردم جان اين سومين نامه يي است که دارم پياپي براي تو مي نويسم و فردا آخري اش را. راستي سلام،
مردم عزيز من منتظر جواب اين نامه ها هستم. همه جواب نامه ها را در بيست و چهار اسفند (گفتم که الان شده انقلاب) برايم بينداز صندوق، مردم جان. آدم ها در انتخابات بر دو دسته اند؛
الف- آدم هايي که غر مي زنند. ب- آدم هايي که غر مي زنند اما راي هم مي دهند. يعني به هر حال ما که هميشه غر را خواهيم زد. بگذار زورمان را هم بزنيم، اساساً غر و زور در ايران رابطه معکوس دارد يعني هرکس زورش بيشتر است چند تا روزنامه دارد، هشت کانال راديو دارد، شش کانال تلويزيون دارد و... دارد که رسماً و عملاً و علناً او را تبليغ مي کنند. خب طرف ديگر ماجرا تلويزيون که ندارد، راديو هم که ندارد، روزنامه هايش را هم اغلب فرستاده اند تعطيلات صفا کنند، خب تنها سرمايه يي که باقي مي ماند همين «غر» است، من تحقيقات کرده ام ديده ام مي شود با کمک دانشمندان جوان ايراني به يک تکنولوژي جديد رسيد که از هر غر يک راي ساخت، فرمولش ساده است. شما نسبت به وضعيت تورم ميزان معتنابهي غر همراه داريد؟ از وضعيت فرهنگي راضي نيستيد؟ سينما رو به تعطيلي است؟ کتاب درش تخته شده؟ بهت گير دادن؟ پس غر نزن راي بده، ديديد، حل شد، باور کن مردم جان همين غرهاي ماست که خواهد غريد، مردم عزيز من، تو مي داني که دوستان عدالت سرخود ما خيلي زحمت مي کشند و واقعاً بي انصافي است اگر با شيوه راي دادنت باعث شوي اين نمادهاي زحمت باز هم چهار سال سختي را بر خود هموار کنند، فکر زن و بچه هايشان باش که چهار سال است اينها را نديده اند ببين که صبح ساعت چهار رفته اند براي کشيدن زحمت، فردا شب ساعت سه بعد از نصفه شب برگشته اند، دوباره ساعت چهار رفته اند و... همين طور،مردم عزيز من، اين سومين نامه من است به تو در اين سه روز، فردا نامه چهارم و آخر را مي نويسم براي تو. يادت باشد شعار پستخونه تا 24 اسفند اين است اگر مي خواهي بيشتر از اين از اون بالا کفتر نيايه پس «برو دارمت، مي رم منو داشته باش».
دوشنبه، بهمن ۲۹، ۱۳۸۶
بلاگر ديگه چرا؟
چهارشنبه، آبان ۱۶، ۱۳۸۶
"قيصر" هم پر كشيد...
سفر ایستگاه
قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود
و من چقدر ساده ام
که سالهای سال
در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده ام
و همچنان
به نرده های ایستگاه رفته
تکیه داده ام!
-----------------------------
اين روزها اصلا حال و هواي خوبي ندارم. دلم خيلي گرفته. فكرهاي جورواجور آزارم ميده. روي هيچ چيز تمركز ندارم.
نبايد بذارم ادامه پيدا كنه...
دوشنبه، مهر ۲۳، ۱۳۸۶
سهشنبه، شهریور ۲۰، ۱۳۸۶
يه روز قشنگ با يه دوست خوب
تمام يكشنبه به انتخاب واحد اينترنتی گذشت. ترافيك سايت زياد بود و اصلا نمیشد هيچ كاری كرد. نمیدونم چرا بچهها مدام به من زنگ میزدند و از من راه چاره میخواستند!!! به هرحال اين مشكل من هم بود. ترمهای قبل اينجوری نبود. به هر حال انقدر با اين خط دايالآپ رفتم و اومدم تا اينكه عصر همه چيز درست شد و واحدهايی كه میخواستم رو برداشتم.
قرار بود همون روز هم با دوستم به دانشگاهش بريم كه خودش زنگ زد و گفت كه دوشنبه ميره. دوشنبه صبح زود هر دو به سمت تهران راه افتاديم. خيلی وقت بود كه با هم بيرون نرفته بوديم. معمولا به خونه هم رفت و آمد میكنيم تا اينكه بخوايم بيرون بريم. هر چی فكر كرديم يادمون نيومد آخرين بار كه با هم بيرون رفتيم كی بوده!!! به احتمال زياد برمیگرده به دورهای كه هر دو تازه دانشگاه قبول شده بوديم. اصلا با اينكه با صميمیترين دوستان هم هستيم ولی خيلی كم هم و میبينيم يا به هم زنگ میزنيم! خيلی جالبه. تو دوره دبيرستان هم در مجموع شايد فقط يكسال با هم همكلاس بوديم. بعد رشتهمون از هم جدا شد، كلاسمون از هم جدا شد، بعد اون به يك مدرسه ديگه رفت... بعد از اون هم كه وقتی هر دو واسه كنكور میخونديم خيلی كم با هم در ارتباط بوديم. هر دو همزمان دانشگاه قبول شديم... در دو شهر متفاوت... ولی اين دوری شهرها هم باز ذرهای از دوستی و علاقهمون به هم كم نكرد. اگه خدا بخواد امسال دهمين سال دوستيمون رو جشن میگيريم. اميدوارم سالروز دوستيمون اينجا باشم. آرزو میكنم اين دوستی برای هميشه پايدار باشه و به همين قشنگی باقی بمونه. خدايا هزار بار ازت ممنونم كه دوستانی بینظير رو سر راه زندگيم قرار دادی. مراقبمون باش.با اينكه دوستم واسه يه سری كارهای اداری به دانشگاه میرفت و كارهای اداری هم خيلی وقتگير و خستهكننده هستند، ولی در كل روز قشنگی بود. قبل از برگشتن هم امامزاده صالح رفتيم و بعد هر دو خودمون و به يه كاسه آش رشته مهمون كرديم!!! خيلی چسبيد!!!
تا باشه از اين روزهای قشنگ ....----------------------------------
حال تعدادی از مجروحان تصادف اتوبوس شركت واحد وخيم است (خبر غير منتظره و ناراحت كننده ای بود. عكسهای مربوط به اين حادثه رو هم میشه اينجا ديد.)يك زن ايرانی داور مسابقه فوتبال شد
وردپرس فارسی و روز آزادی نرم افزارها (ديروز روز جشن نصب اوبونتو در تهران بود. وردپرس فارسي هم تو اين جشن شركت داشت.)
هنر کاغذ و تا (اریگامی) ژاپنی چه مــــــــــی کند! (حيف نيست آدم هنر به اين قشنگي رو واسه ساحتن اين حشرههاي زشت صرف كنه!!! لااقل يه چيز قشنگتر ميساخت!!!)یکشنبه، شهریور ۱۱، ۱۳۸۶
چند لينك
يك مطلب جالب در مورد «پاسخ استاد علی اكبر دهخدا به دعوت رييس ادارۀ اطلاعات سفارت آمريكا برای مصاحبه با راديو صدای آمريكا»:
صداقت، عشق به مردم و ميهن دوستی را از پيشينيان خود بياموزيم
من كه خيلی خوشم اومد!
قسمتهايی از سخنرانی خاتمی در مراسم نيمه شعبان در مسجد ولیعصر:
هشدار خاتمی نسبت به مسائل انتخابات و رد صلاحيتها
حرفهای ابطحی هم در اين مورد شنيدنيه.